Koloryzacja Włosów

W 1867 roku w Paryżu odbyła się światowa wystawa, na której po raz pierwszy przedstawiono nadtlenek wodoru, znany wszystkim jako woda utleniona, czyli H2O2. Umożliwiała ona rozjaśnianie włosów. W 1988 r. opatentowano pierwszy preparat do farbowania włosów ze składnikami syntetycznymi. Wiek XX to rozkwit różnych metod farbowania i eksperymentowania z kolorem, zarówno w salonach fryzjerskich, jak i w warunkach domowych. Preparaty do samodzielnej koloryzacji włosów, które można kupić w sklepach, zawierają barwniki bezpośrednie lub barwniki oksydacyjne. W ich składzie znajdują się różne substancje pielęgnujące włosy i chroniące je przed zniszczeniem.

WYBÓR KOLORU
Na naszych głowach rosną włosy, które mają od 100 do 150 rozmaitych odcieni, ale postrzegamy je jako jednolity kolor.

Barwniki włosa są umiejscowione w warstwie korowej włosa. Naturalny kolor włosów powstaje dzięki zmieszaniu dwóch rodzajów melaniny - eumelaniny (pigmenty czarne i brązowe) i feomelaniny (pigmenty żółte i czerwone).

Jeśli decydujemy się na zmianę koloru włosów, musimy dokładnie określić ich naturalny kolor. Na opakowaniach preparatów barwiących znajdują się zawsze informacje o tym, jaki efekt kolorystyczny uzyskamy po ich zastosowaniu - w zależności właśnie od naturalnej barwy włosów. Ważna jest tu głębia koloru, określająca, jak ciemne lub jasne są włosy (np. jasny brąz) oraz ton, czyli odcień koloru (np. miedziany).

KRÓTKOTRWAŁA ZMIANA Kolor, który uzyskamy dzięki bezpośredniej koloryzacji nie będzie trwałym kolorem. Zmywa się po kilku myciach głowy. Poleca się korzystanie z tych preparatów zmywalnych, np. wtedy, gdy chcemy sprawdzić, czy dany kolor będzie pasował do naszego typu urody. Pigmenty barwników, rozpuszczalne w wodzie, działają bezpośrednio na powierzchni włosów lub wnikając do ich wnętrza. Nie zawierają amoniaku i utleniaczy. Dzięki nim można zmienić kolor o kilka odcieni, przyciemnić włosy bądź zintensyfikować ich barwę.